TOFANA DI ROSES - LETNI FREERIDE W DOLOMITACH

W czerwcu 2001 roku postanowiliśmy z Maćkiem Cukrem zafundować sobie wspinaczkowe wakacje. Rzeczywistość okazała brak wyrozumiałości dla naszych zamierzeń. Masy śniegu wciąż zalegały w ścianach po potężnych wiosennych opadach i możliwości wspinaczkowe były poważnie ograniczone. Mimo, że nie kojarzy się to z letnimi atrakcjami Dolomitów postanowiliśmy iść na narty. Dzień spędzony na północno - wschodnim zboczu Tofany di Roses był dla nas obydwóch jednym z najpiękniejszych narciarskich przeżyć.

Umawiamy się z Maćkiem na wyjazd w Dolomity, żeby wykorzystać ostatni ciąg kilku wolnych dni przed nawałem zajęć związanych z sezonem letnim. Mój partner nigdy nie był w tych górach i ma ochotę na wspinanie w skale. Ja czuję pewien niedosyt, bo miałem jakoś ochotę na bardziej śnieżne i górskie scenerie, a w Dolomitach byłem już parę razy. Moje rozterki związane z doborem celu owocują zabraniem nart. Sto kilometrów od skalnych aren Dolomitów są Wysokie Taury. W nich Grossglockner, a w nim Rynna Pallaviciniego - olbrzymi żleb, którym zjechało już na nartach kilkanaście osób. W drodze powrotnej mamy się tam wybrać i o ile warunki pozwolą, spróbować zjechać. W Dolomitach chcemy przejść jedną z trudnych dróg na północnej ścianie Cimy Grande i jakieś pomniejsze rzeczy.

Następnego dnia wali deszczem. Nie ma mowy o wspinaniu. Decydujemy się na przejazd pod Grossglockner. To wprawdzie niedaleko i nie ma co liczyć na dobrą pogodę, ale do zjazdu na nartach nie musi być sucho, a tu na pewno nie zrobimy nic. Jedziemy w okolicę Lienzu, a jutro podjedziemy pod Glocknera i zobaczymy co się tam da wywalczyć. Zatrzymujemy się w sympatycznym pensjonacie pełnym motocyklistów, którzy z dziwnymi minami zerkają na nasze narty. Do wieczora czytam książkę, którą Maciek przezornie zabrał na wyjazd, a on studiuje przewodniki i mapy. "Pancernik Bismarck" wodzi mnie po Atlantyku, aż około drugiej nad ranem tonie z salutującym kapitanem na mostku. Pogoda wciąż fatalna, ale od jutra ma być lepiej. Jedziemy do Heiligenblut i znajdujemy następny pokój. Maciek śledzi losy pancernika od zbudowania go po kres, a ja zmagam się z odbiornikiem satelitarnym, aż wreszcie znajduję polską telewizję. Jemy, pijemy i śpimy.

Pogoda wciąż fatalna, gór nie widać, a temperatura sugeruje niedwuznacznie, że górą pada śnieg. Od jutra ma być lepiej. Czekamy i nawet nie wyczuwam w nas napięcia mimo, że nasze wakacje dziwnie przeobrażają się w ciąg wieczorów spędzonych nad kolejnymi butelkami wina.
Może właśnie dlatego tacy jestesmy rozluźnieni. Nic na siłę - najwyżej pojedziemy do domu.

Przejaśnia się wreszcie, ale to co widać nie napawa optymizmem. Nowy śnieg leży od mniej więcej dwóch tysięcy metrów, a powyżej trzech wyraźnie widać, że są go poważne ilości. Rynna nie wchodzi w grę nawet do wejścia, zjazdu nie ma nawet co rozważać.
Nie to nie - wsiadamy do samochodu i jedziemy z powrotem w Dolomity. Pogoda jest świetna i te ściany, które schną szybko, jak najbardziej nadają się do wspinania. W południe podchodzimy pod Cinque Torri i robimy szybciutko jedną z dróg w tym rejonie. Po drugiej stronie doliny piętrzy się olbrzymia południowa ściana Tofany di Roses. W jej prawej części są piękne i trudne drogi, ale wzdłuż góry ściany wyraźnie widać nawis śnieżny i zacieki wody spływającej w ścianę. Ze wspinania nici, ale dochodzimy do wniosku, że ukryte przed naszym wzrokiem północne i wschodnie zbocza góry będą pokryte śniegiem. Mapa potwierdza, że z drugiej strony jest wielki, stromy stok przerywany pasami skał, więc pewnie warto tam zajrzeć. Postanawiamy wziąć narty i spróbować szczęścia.

przypada nam do gustu - jest strome i ciekawe. Postanawiamy wejść trasą zjazdu i rozpoznać stok, warunki i najstromsze przesmyki miedzy skałami. Do około 2700 metrów nad poziomem morza podejście jest dość łatwe, ale na tej wysokości ubieramy raki, a zaraz potem zmieniamy kijki narciarskie na czekany. Najstromszy prożek ma około 50 stopni, a grań pod wierzchołkiem jest dość eksponowana. To będą najbardziej emocjonujące odcinki zjazdu. Po kilku zdjęciach na szczycie ruszamy w dół. Grań jest zlodzona, więc nie możemy sobie pozwolić na upadek i początkowe skręty robimy bardzo ostrożnie. Po chwili wjeżdżamy przez mały nawis w nasze zbocze i warunki zbliżają się do ideału. W początkowej części trochę fotografujemy rozjeżdżając się dalej od siebie i zatrzymując często, potem chowamy aparaty i chcemy już tylko jechać. W cudownym śniegu pędzimy między kamieniami jak dwa diabły. Dociera to do mnie kiedy w początkowym, stromym i wąskim żlebie napotykamy grupkę turystów - najpierw przelatuje koło nich Maciek, sekundy później ja. Pojawiliśmy się tak nagle i szybko, że w ich ruchach wyraźnie widać zaskoczenie. Zanim dotarło do nich, że po prostu właśnie minęło ich dwóch narciarzy byliśmy już pewnie dwieście metrów dalej.
To był jeden z najpiękniejszych dni na nartach w moim życiu. Wyśmienite warunki pozwalały na bardzo szybką jazdę w bardzo stromym i miejscami eksponowanym terenie, pogoda i widoki były niewiarygodne.

Musimy już zbierać się do domu, ale nie jesteśmy syci tych jedynych w swoim rodzaju gór. Mimo długiego dnia na Tofanie wstajemy o czwartej i jedziemy pod Cimy. Na Cimie nazwanej Maleńką, zupełnie słusznie, bo cóż to jest 250 metrów, jest piękna droga Cassina. Znowu ubrani w koszulki z krótkim rękawkiem zanurzamy się w pionowy świat ciepłej skały, wiszących stanowisk i pozbawionych półek skalnych gładzi. Kontrast ze śnieżnymi przestrzeniami po których mknęliśmy dwadzieścia godzin wcześniej jest uderzający.

W nocy wjeżdżamy do Zakopanego. Nasze wakacje kończą się na dobre, ale zjazd z Tofany zostaje nam w pamięci na długo.